De eerste volle maan van de lente is een belangrijk ijkpunt. Die bepaalt namelijk wanneer Pasen gevierd wordt, en daardoor ook indirect wanneer Hemelvaart en Pinksteren vallen. Dit jaar liet die volle maan lang op zich wachten — tot 13 april — waardoor ook Hemelvaart laat viel. Dit had echter een groot voordeel: Hemelvaart viel nu op de donderdag voor de UK Games Expo, onze vaste reisdag richting Birmingham. Dat mensen rondom Hemelvaart makkelijker vrij kunnen krijgen zag je meteen terug in onze groepsgrootte: in plaats van de 5 of 6 mensen van de afgelopen jaren trokken we dit jaar met 10 mensen naar UKGE.
Donderdag
Waar de auto met Pieter, Mieke, en Jerry in alle vroegte vertrekt, konden wij luie vliegtuigreizigers uitslapen. Onze KLM vlucht zou immers pas tegen half 5 vertrekken, dus we hadden alle tijd om ’s morgens rustig de koffers in te pakken. Om iets voor 14 uur arriveerde ik op Schiphol waar ik Raymond, Maureen, Simon, Petra, en Stef zou ontmoeten. Wilfred was al in het VK en zou door Pieter in de buurt van Londen opgehaald worden. Zowel bij de check-in als bij security was het overdreven rustig, dus we waren veel te vroeg door alle rompslomp heen. Dit bood echter kans om rustig wat te eten en bij te kletsen. Ondertussen kwamen de berichten binnen dat onze vlucht een kleine vertraging opgelopen had, maar uiteindelijk landden we iets voor 17 uur — en met flink wat turbulentie — op de luchthaven van Birmingham.
Ook daar was het opvallend rustig bij de paspoortcontrole en konden we dus vlot doorlopen. Vervolgens moesten we even goed zoeken waar we de huurauto op moesten halen, maar dat was uiteindelijk niet ver lopen. Raymond sloot aan in de rij, ik pakte een karretje voor alle koffers, en de rest liep terug naar het National Exhibition Centre om alvast een klein voorproefje van de beurs te krijgen. De kassa is namelijk op donderdag al open om kaartjes op te halen en je kan ook alvast spellen inleveren bij de tweedehands. Verder zijn er de prijsuitreikingen van de UKGE Awards (Pieter heeft mijn honneurs waargenomen) en is er een deel van de hal gereserveerd voor een persvoorstelling van nieuwe spellen (de Neuheitenschau zoals we die kennen van Spiel).
Toen Raymond uiteindelijk na een vrij kansloze uitleg de autosleutels kreeg (“hij staat daar verderop ergens, links achter die witte” — auto stond veel dichterbij en aan de rechterkant… wel achter een witte auto, dat dan weer wel) zouden wij ook naar NEC rijden. Toen we net geparkeerd hadden werden we echter gebeld met de mededeling dat de plannen gewijzigd waren: onze auto zou vast richting hotel rijden om in te checken. Daar in de buurt was ook al een restaurant gereserveerd.
Onze kersverse huurauto had echter andere plannen: de accu was leeg. Na veel rondbellen kregen we de landelijke klantenservice van het verhuurbedrijf aan de telefoon, die zouden zorgen dat de wegenwacht onze kant op kwam. Die zou er echter pas tegen 20 uur zijn, en zo lang wilden wij niet wachten met eten. Gelukkig stonden we in de parkeergarage van een winkelcentrum met flink wat restaurants, dus we bestelden vanuit de auto een ‘click & collect’ maaltijd bij TGI Fridays. Terwijl Raymond en Simon bij de auto bleven om de AA op te wachten, gingen Petra en ik het eten ophalen. Het liep niet helemaal vlekkeloos bij het restaurant, maar uiteindelijk kregen we ons eten (plus een extra cake als excuus voor de vertraging) in onze handen geduwd en bleek de AA de accu opgeladen te hebben. De accu was er echter zo slecht aan toe dat hij vervangen moest worden, maar dat kon niet ter plekke. We moesten dus de goede man even volgen naar een tankstation. Hij ging dan een nieuwe accu halen en zou na een kwartiertje terug zijn. Geen probleem, dat kwartiertje hebben wij dankbaar gebruikt om onze hamburgers op te eten.
Om kwart voor negen waren de werkzaamheden afgerond, waarna wij onze weg naar het vertrouwde hotel in Nuneaton vervolgden. Daar aangekomen werden we al snel herenigd met de andere auto waarna nog uitgebreid nagepraat werd. Spelletjes werden niet meer gespeeld.
Vrijdag
Na het uitgebreide English Breakfast in het hotel begon de vrijdag met goed nieuws: de auto startte! En bij het parkeren bij de beurs volgde nog meer goed nieuws: er was een nieuwe parkeerplaats geopend die net wat dichterbij was dan de standaard parkeerplaatsen van vorige jaren. Hoera!
Op de beurs splitsten we al snel op om praktische speelgroepen over te houden (met 10 man rondlopen is gezellig, maar echt onhandig), en het eerste spel voor Maureen, Wilfred, en mijzelf zou in de Asmodee bus 7 Wonders Dice worden. Deze dobbelversie was een preview voor de Spiel release, en beviel ons erg goed. Een ingenieuze dobbeldoos dobbelt niet alleen de dobbelstenen maar verdeelt ze ook in vier kwarten, elk met hun eigen prijs. Vervolgens kiest iedereen een dobbelsteen en kruist de bijbehorende actie af op zijn eigen blad. Dit voelt allemaal heel natuurlijk voor mensen die 7 Wonders kennen. Wel zorgt de afwezigheid van het doorgeven van kaarten voor wat minder interactie, hoewel de militaire macht nog altijd met de buren vergeleken wordt. Wel is het spel nog steeds goed speelbaar tot zeven spelers. De definitieve versie zou op Spiel verkrijgbaar moeten zijn.
Asmodee had tijdens de beurs een stempelkaart waarmee je een spellenpakket kon winnen en hoewel we recht hadden op een stempel door 7 Wonders Dice, beschikte die stand niet over de stempelkaarten zelf. Daarvoor moesten we bij de hoofdstand zijn, waar we dan maar meteen aanschoven voor een spelletje Takenokolor, uitgelegd door Pieter die het spel met Raymond en Stef naast ons zat te spelen. In dit dobbelspel worden verschillende kleuren stiften ‘gedobbeld’: de kleur bepaalt welke acties je op je blad mag kleuren, de gedobbelde ‘waarde’ bepaalt welk vlak van die actie je mag kleuren. Elke groep heeft zo zijn eigen manier om punten te verdienen, en voor de variatie zijn er verschillende versies ‘bladen’. Naderhand natuurlijk niet vergeten de stempelkaart op te halen en een stempel te claimen. Terwijl wij bij de bus onze tweede stempel claimden, maakten Pieter, Raymond, en Stef van de gelegenheid gebruik om op ons aanraden een demotafel te boeken voor 7 Wonders Dice voor later op de dag.
Bij The Op speelden we vervolgens een demorondje Flip 7, een variant op Blackjack. Om de beurt beslissen spelers steeds of ze passen (en punten tellen) of een extra kaart willen. Je spaart echter niet voor exact 21 punten, maar de getallen die je verzamelt zijn hun waarde aan punten waard. Krijg je een kaart die je al hebt, ben je af en scoor je 0 punten. Wij speelden een enkel rondje als demo, maar het normale spel gaat door tot iemand 200 punten heeft verzameld. Na het spelen kregen we een tweepersoons promo van Tacta, een kaartenlegspel wat ’s avonds in het hotel meteen uitgeprobeerd (en goed bevonden!) werd.
Al slingerend door de hallen kwamen we vervolgens bij het hoogtepunt van de beurs aan, en het was niet eens een spel! Achteraan in Hal 3 zagen we ineens een banner staan met Roll The Dice erop, en wij waren het niet! Daar moesten we dus uiteraard even gaan praten. Die arme mensen kregen de schrik van hun leven toen er ineens zes mensen in officieel uitziende Roll The Dice overhemden voor hun neus stonden, maar al snel kregen ze door dat we geen bedrijf waren wat merkrecht kwam claimen. Roll The Dice Cornwall blijkt meer overeenkomsten met ons te hebben dan alleen de naam. Net als ons zijn ze ooit begonnen als vriendengroep (waaronder een leraar), verzorgen ze speelmomenten voor zowel volwassenen als kinderen, groeien ze uit hun huidige locatie, en organiseren ze een bescheiden beursje. Ze hebben zelfs een webshop om hun vereniging (officieel een ‘Community Interest Company’) financieel te ondersteunen. Super leuk om zo totaal onverwacht onze naamgenoten tegen te komen die, op een andere plek, onder andere omstandigheden, en met andere middelen, toch iets soortgelijks doen.
Na deze leuke ontmoeting slingerden we weer wat verder door de hallen, en waren we wel weer toe aan een zitplaats. Die vonden we bij Funko waar Scream: The Game vrij was. In deze coop (sorry Pieter!) probeer je als groep de juiste sets voorwerpen te verkrijgen om te ontsnappen. Ondertussen loopt er een app mee die af en toe instructies roept en gooit Ghost Face natuurlijk roet in het eten. De uitleg was helaas niet fantastisch, en de speaker kon eigenlijk net niet goed genoeg boven het beurslawaai uitkomen waardoor dit een wat matige ervaring was. Toch denk ik dat het spel in de basis zeker potentie heeft.
Volgende stop was Robot Quest Arena, een Roborally variatie van Wise Wizard Games die het programmeren vervangt door deckbuilding. Het is ook niet zozeer een race, maar meer een ‘Demolition Derby’ waarbij je de andere robots probeert uit te schakelen. Dat kan door je eigen wapens, maar je kunt uiteraard ook tegenstanders in de gevaren duwen. Last robot standing is de winnaar.
Hierna werd de groep wat herverdeeld, en schoof ik samen met Wilfred en Mieke aan voor een spelletje Shelfie Stacker. Het concept zal de meeste spelers wel bekend voorkomen: hoe stapel je al je spellen op een nette en overzichtelijke manier in de spellenkast? Elke beurt speelt iedereen een karakterkaart die de speelvolgorde bepaalt en ook extra acties geeft. Vervolgens ga je passen en meten om de verschillende ‘spellendozen’ (dobbelstenen) zo goed mogelijk in je kast te zetten.
Van het inrichten van de spellenkast gingen we vervolgens naar het inrichten van een huis in Decorum. In deze coop heeft ieder een aantal eisen waar het huis aan moet voldoen, en de truc is dus om met minimale conversatie de juiste inrichting te vinden. Er is altijd een oplossing die aan alle eisen voldoet, de vraag is of je het in het maximum aantal ronden weet te vinden. Het duurde bij ons een tijdje voordat Wilfred besefte dat ik toch echt geen kunst in de badkamer wilde hebben, maar toen dat kwartje eindelijk gevallen was hadden we ruim binnen de tijd ons huis ingericht. Meerdere scenario’s zorgen voor herspeelbaarheid en hogere moeilijkheidsgraad.
Wrath of Fire Mountain hadden Wilfred en ik vorig jaar al gespeeld, maar hij was toen goed bevallen en Mieke en Maureen hadden hem nog niet gedaan. De holbewoners op het eiland vereren de vulkaan als god en proberen de grootste gebieden voor hun eigen stam te claimen. Om het geheel net wat interessanter te maken kan je getemde dinosaurussen inzetten die speciale acties hebben. Zo kan de Pleisiosaurus als enige watergebieden claimen, en eet de T-Rex vijandige holbewoners op.
En daarmee zat de eerste echte beursdag er al weer op. Restaurant van de avond was de typisch Engelse carvery naast het hotel. Daar werden we echter al snel geconfronteerd met een grote teleurstelling: de ontzettend lekkere cheesecake was op! Na het eten speelden Raymond en ik nog een spelletje Tacta. In deze promoversie voor twee spelers speel je steeds een kaart waarmee je een al eerder gespeelde kaart deels afdekt. De op de kaarten aangegeven vormen moeten hierbij overeenkomen. Als alle kaarten gespeeld zijn tel je simpelweg wie de meeste zichtbare stippen over heeft. Het volledige spel kan tot zes spelers, en als je de promo toevoegt zelfs tot acht.
Na nog een klassiek spelletje Geschenkt was het tijd om naar bed te gaan.
Zaterdag
De traditioneel drukste beursdag begon voor ons bij de stand van KOSMOS waar we Marbleous speelden. Afhankelijk van de kaart die je kiest moet je bepaalde vormpjes gekleurde knikkers in je tableau laten vallen. Komen drie of meer knikkers van dezelfde kleur tegen elkaar, dan ‘poppen’ die en leveren ze punten op. Omdat je gepopte knikkers direct verwijderd kan het zijn dat je een kettingreactie veroorzaakt. Typisch KOSMOS spelletje wat heerlijk vlot speelt en er erg leuk uitziet. Aanrader voor Spiel om in de gaten te houden!
Om de Asmodee stempelkaart vol te maken schoven we hierna aan bij For a Crown van Repos. In tegenstelling tot de meeste deck builders komen je gekochte kaarten hier niet op je eigen deck, maar van alle spelers (inclusief een aantal neutrale events) op een centrale stapel. Elke ronde wordt die stapel geschud en komen alle kaarten aan bod. Doordat je jouw kaarten in je eigen hoesje steekt, zie je toch nog wie welke kaarten gekocht had en wie dus de bijbehorende actie uit mag voeren. Simpel, vlot, en erg leuk met een flink pest gehalte. Ook deze is wat mij betreft een aanrader!
Ondertussen begon het druk te worden op de beurs en duurde het even voordat we de volgende vrije tafel gevonden hadden. Maar na wat zoeken hadden we een tafel gevonden voor Fighting Fantasy Adventures van Martin Wallace, een bordspel adaptatie van de Fighting Fantasy adventure boeken. De doos biedt vijf scenario’s. De avonturen spelen als bordspel goed. Iedereen speelt een eigen held en er geen dungeon master nodig. Ik vraag me wel af in hoeverre de bordspel versie nog nuttig is als je de boek versie van de avonturen al kent, maar als iemand die de boeken niet gespeeld/gelezen heeft kan ik dat niet beoordelen.
Na deze wat zwaardere kost gingen we naar een stuk lichtere kost. In Beaks van Ginger Fox Games probeer je als hebberige zeemeeuw voedsel van de mensen te stelen om zo een ‘boodschappenlijstje’ compleet te maken. Is dat gelukt, levert het punten op. Het stelen doet iedereen tegelijkertijd en zo snel mogelijk met zijn eigen pincet (de ‘snavel’ van de meeuw), en je mag uiteraard ook bij andere spelers voedsel wegkapen. Ik was leuk op weg naar een missie voor vier frietjes, maar toen ik de laatste pakte zag ik tot mijn grote schrik dat iedereen met mijn andere frietjes aan de haal was gegaan en moest ik opnieuw beginnen. Met vier spelers was dit al niet zo goed georganiseerde chaos, dus ik ben heel benieuwd hoe chaotisch deze wordt met zes spelers.
We bleven bij de wat lichtere spellen, want ook Hues and Cues was niet zo heftig. Een speler krijgt een kaart met daarop een kleur, en geeft vervolgens een hint om die kleur te omschrijven. Bijvoorbeeld “koffie”. De andere spelers moeten vervolgens hun pion inzetten op de kleur waarvan zij denken dat die bij de omschrijving past. Daarna wordt nog een tweede hint gegeven van twee woorden, bijvoorbeeld “met melk”, waarna iedereen weer pionnen inzet. Vervolgens krijgt iedereen punten afhankelijk van hoe dicht de pionnen bij de juiste kleur staan.
Na wederom wat langer slingeren door de hallen waren we wel weer toe aan een vrije speeltafel met een leuk spel. Die vonden we bij Ape Games waar we Whale Riders: The Card Game speelden. In dit vlotte kaartspel probeer je sets goederen te verzamelen. Je hebt echter vaak je medespelers nodig, omdat een set pas gewaardeerd wordt als hij volledig is en je iedere beurt slechts een kaart mag spelen. In ons spel met drie spelers werd het vaak een twee tegen een, maar ik denk dat het met meer spelers beter wordt. Verder speelden wij een wat uitgeklede versie, maar er zitten ook gebeurteniskaarten in de doos die het geheel wat afwisselender maken.
Van het ene kaartspel naar het volgende kaartspel: Scope Panzer. In dit strategische tweespeler spel stuiten geallieerde en Duitse tank commando’s op elkaar. Wat volgt is een strategische veldslag waarbij je niet meteen weet waar de vijand zich bevindt en welke tanks hij in het spel heeft. Je probeert met jouw sterke tanks een doorbraak te forceren, waarna de zwakkere tanks de restjes kunnen opruimen. Bij het schieten komt wat geluk kijken, maar je hebt genoeg mogelijkheden om jezelf betere kansen te geven. Mijn glorieuze Duitse staal bleek echter toch echt te sterk voor Wilfred, waardoor de Amerikanen terug het land uit geschopt werden en ik de overwinning kon claimen.
Ondertussen begon de dag alweer redelijk op zijn einde te lopen en werd het weer wat rustiger. We vonden dus vrij gemakkelijk een vrije tafel Cosmolancer, een heruitgave van Kingdoms uit 2011, wat op zijn beurt weer een heruitgave was van Auf Heller und Pfenning uit 1994. Het spel is simpel: in je beurt leg je een tegel op het bord, of speel je een van je puntenfiches. Puntenfiches leveren punten op voor de tegels die in de rij en kolom liggen. Om het interessant te houden zijn er natuurlijk een aantal tegels die geen punten waard zijn, maar speciale effecten hebben.
We waren eigenlijk al op weg naar de uitgang toen we aangesproken werden door een demoër die vroeg of we interesse hadden in een spelletje This Game is Killer: Alien on Board. De man verkocht het als “de film Alien [wat bij mij altijd een groot pluspunt is] als horror survival party game waar een heleboel dooien zullen vallen”. Wij gingen dus maar wat graag zitten. De setting zal Alien fans bekend voorkomen: er waart een Xenomorph rond op het schip en de spelers moeten proberen de alien te elimineren. Elke beurt kiest iedereen een actie en een locatie om die actie uit te voeren. Vervolgens wordt bekend gemaakt waar de alien zich bevindt, en wordt iedereen in dezelfde kamer opgegeten. Onze eerste ronde zat de alien in de luchtsluis, maar Maureen had bij toeval de actie gekozen om de luchtsluis te openen. Na een ronde hadden we het spel tegen alle verwachtingen in dus al gewonnen zonder sterfgevallen. Ons was echter bloed, chaos, en dood en verderf beloofd, dus we speelden het meteen nog een keer. Het tweede potje vielen er beduidend meer doden te betreuren… De mensen vielen als bosjes, maar door een heroïsche zelfopofferingsactie van Raymond werd de alien uiteindelijk aan flarden geschoten en bleef ik als enige overlevende over. Totaal onverwacht een van de toppers van de beurs voor mij. En complimenten aan onze demoër, die niet alleen een perfecte uitleg gaf, maar ook vol gedrevenheid en humor meespeelde (en jammerlijk ten prooi viel aan de alien)!
Daarmee kwam de beursdag voor ons ten einde en was het tijd om te gaan eten. De zaterdag was al eerder uitgekozen als de dag dat we naar toetjesrestaurant Pirlo’s zouden gaan, dus werd een restaurant in Birmingham zelf gezocht. Het werd uiteindelijk een Indiër bij Pirlo’s om de hoek. Het eten was lekker, maar helaas zat er een groep ZEER luidruchtige Engelsen. Nee nee, veel luidruchtiger dan dat je nu denkt. Je kon eigenlijk net niet degene naast je verstaan. Gelukkig liepen ze iets op ons voor en gingen ze halverwege onze maaltijd naar huis waardoor de rust wederkeerde. Toen we weer terug in het hotel waren was het al vrij laat en werden er geen spelletjes meer gespeeld.
Zondag
De zondag begon met die andere traditie: het King of Tokyo toernooi. Ook de organisatie was het opgevallen dat er dit jaar wel heel veel mensen met Roll The Dice logo voor zijn neus stonden, maar hij had ons keurig gescheiden. Meestal is mijn ervaring dat deze spellen heel passief verlopen en het een race naar de twintig punten is, maar dit keer niet. Er werd aan mijn tafel volop op elkaar in geslagen, en toen ik, staande in Tokyo, zes klauwen gooide en een kaart kocht voor twee extra schade was het spel vrij plotseling afgelopen. Pieter was ook een ronde verder, dus wij maakten meteen de afspraak dat we elkaar in de finale zouden treffen. Later bleek dat ook Stef een ronde verder gekomen was.
In de tweede ronde vonden we alle drie ons Waterloo. Er kwam echter nog een aap uit de mouw: als troostprijs werd onder alle afvallers een King of Tokyo Duel verloot. Iedereen kreeg een dobbelsteen en mocht een keer dobbelen. Bij een klauw bleef je in de race. Pieter, ik, en een stel Engelsen waren door en dobbelden nog een keer. En toen bleek die afspraak van eerder toch stand te houden: Pieter en ik hadden inderdaad samen de finale bereikt! We moesten een keer of vier dobbelen voordat een van ons een klauw gooide, maar uiteindelijk ging Pieter met de winst aan de haal.
Omdat we nog als groep bij elkaar stonden was dit ook de eerste mogelijkheid om de selfie voor de dagelijkse £1000 giveaway met de hele groep te maken. Omdat met tien man rondlopen toch onhandig is, werd de groep toch al snel weer opgesplitst. Samen met Wilfred, Stef, en de demoër speelde ik Jackpot: Set the Reel bij Dranda Games. Je probeert je handkaarten zo uit te spelen dat je de setjes van de klassieke gokautomaten bij elkaar kunt krijgen. Als je die als setje uitspeelt krijg je daar namelijk punten voor. De truc in het spel is dat je je kaarten niet schud, maar per kolom (ofwel ‘rol’ van de gokautomaat) weer terug pakt. Je kunt dus zeer goed plannen hoe je je kaarten in de volgende ronde in je hand wil krijgen.
Na het spel Stef uitgezwaaid want die moest maandag weer werken en vloog die middag nog terug naar huis. Maar ook voor mij was dat alweer het laatste spel van de beurs. Ik was op en neer gelopen naar de auto om de kratten op te halen zodat we de restanten van de tweedehands verkoop erin konden doen, en dat was het dan alweer. Een weekend gevuld met spelletjes zat er alweer op. Omdat de zondag altijd vroeg sluit hadden we ’s middags twee escape rooms geboekt vlak bij het beursgebouw. Pieter, Jerry, Maureen, en ik waagden ons aan een Aladdin kamer, Simon, Petra, Wilfred, Raymond, en Mieke gingen voor de Alice in Wonderland kamer. Onze kamer had wat moeilijkheden met de logistiek en achterstallig onderhoud, maar we zijn op tijd ontsnapt. En het belangrijkste: we zijn eerder ontsnapt dan de andere groep!
Hierna nog een hele goede steak gegeten in een pub in noord Coventry, en terug in het hotel speelden we nog een spelletje In the Footsteps of Marie Curie.
Maandag en slot
Omdat onze terugvlucht pas om half twee zou vertrekken konden we uitslapen. Toen wij begonnen te ontwaken was de auto al rondom Londen. Na het ontbijt reden we op het gemak via een tankstation naar het vliegveld van Birmingham, waar we eerst de huurauto weer inleverden. In de vertrekhal aangekomen bleek dat we zo vroeg waren dat zelfs de incheckbalie nog niet open was, dus hebben we ons vermaakt met een digitaal spelletje Tokaido op de iPad. Verder ging alles eigenlijk vrij soepel, en rond half vier landden we weer op Schiphol. Ik was toen al bijna thuis, maar de rest moest nog een stuk rijden richting Veldhoven.
Al met al weer een zeer geslaagd spellenweekend! Het voelt toch altijd een beetje als een vakantie met de vriendengroep, en het was leuk om eens met een grotere groep richting Birmingham te trekken. Ondertussen weten we dat er nog zo’n 72.000 andere bezoekers geweest zijn (waarvan 42.000 unieke bezoekers) en is de datum voor volgend jaar al bekend gemaakt. De UK Games Expo viert dan de twintigste verjaardag van 29 tot en met 31 mei. Ben je ook enthousiast geworden en wil je meer weten of misschien wel mee, spreek dan vooral iemand van ons gezelschap aan!